Час

Мы па жыцьці ляцім, як вецер.
Ня маем часу для таго,
Каб быць цікаўнымі, як дзеці,
І бачыць сьвету хараство.

Калі грыбы зьбіраем ў лесе,
Ці ж прыслухоўваемся мы,
Як салаўі сьпяваюць песьні,
Аб чым шапочуць верасы?

Ці заўважаем, як вавёркі
Нясуць арэшкі у дупло?
Як зіхацяць у рэчцы зоркі,
Хоць дзень настаў ужо даўно?

Гадзіньнік лічыць нам хвіліны.
Імклівай ланьню час бяжыць.
Калі б яго спыніць змаглі мы,
Жыцьцём ці сталі б даражыць?

Усё ляцім, нібыта вецер,
Нам не спыніцца нізашто...
І разумеюць толькі дзеці
Жыцьця і сьвету хараство.

Ангельскі варыянт

Leisure

What is this life if full of care,
We have no time to stand and stare,
No time to stand beneath the boughs
And stare as long as sheep or cows.

No time to see when woods we pass
Where squirrels hide their nuts in grass.
No time to see, in broad daylight
Streams full of stars, like skies at night.
No time to turn at Beautys glance
And watch her feet how they can dance.

No time to wait till her mouth can
Enrich that smile her eyes began.
A poor life this if full of care,
We have no time to stand and starе.

Уладарка азёраў

Сьпіць летуценьнік вецер

Ў срэбных таполевых лісьцях.

Зоркі люляюць месяц

У аблачынцы-калысцы.

Моўчкі плывуць над вадой

Сны, захінуўшыся ў цемру.

Ў вежы бажніцы старой

Ноч аксамітная дрэмле.

Соннага возера хвалі

Цішу начную калышуць.

Лета ў бярозавым гаі

Казкі чароўныя піша.

Крылцы начных матылькоў

Зьзяюць ў імжыстым паветры.

Рыбкі плывуць да чаўноў...

Кася, дзяўчыначка, дзе ты?

Ня вянуць ў тваіх валасох

Гарлачыкі і лілеі.

Ў празрыста-зялёных вачох

Віры, туманы, завеі...

Завеі зь пялёсткаў кветак,

Зь ядвабных траваў і зёлак.

Віры са смарагдаў лета,

З чысьцюткай вады азёрнай.

Туманныя таямніцы

З надзеяў сьветлых і мараў.

Са срэбра звонкіх крыніцаў,

З паветра вольных абшараў.

У голасе шум дажджоў

І сьпевы цёплага ветру...

Вось нехта кліча ізноў:

“Красуня, Касечка, дзе ты?”

Можа мне гэта сьніцца...

Пэўна ўжо час прачынацца...

Ў вежы старой бажніцы

Ціхенька моліцца Каця:

“Сьвятая Панна Марыя,

Ўладарка нашых азёраў,

Апекай сваёй укрый нас

Ад страхаў, спакусаў, гора...”

У доўгіх льняных валасох

Заблыталіся лілеі.

Мігцяць у зялёных вачох

Іскрынкі сьлёзаў надзеі.

Ў рукох дагарае сьвечка

І гаснуць у небе зоры,

А вусны ціхутка шэпчуць:

“Вітай, Уладарка азёраў...”

Малітва

Гэты верш быў напісаны пад час малітвы ля ганку касьцёла Сьв.Язэпа. У той дзень у Менску была сапраўдная зіма.

Не сьціхае шалёны вецер
Каля сьценаў старога касьцёла,
А самотная сьвечка сьвеціць
На сумёты агеньчыкам кволым.

Льюцца сьпевы, гучаць малітвы,
Ціха звоняць званы двух Катэдраў.
Атуляе ноч аксамітам
Верхні Горад, Нямігу, праспэкты.

Над краінай ляціць Пагоня
Разам з хмарамі, ветрам ды сьнегам.
І уносяць белыя коні
Сьмелых вершнікаў ў зорнае неба.

Пад штандар бел-чырвона-белы
Запрашае Ісус беларусаў.
Памажы мне, Божа, быць сьмелай,
Быць свабоднай ад страхаў, спакусаў.

На ружанец падаюць сьлёзы.
Расьцьвітаюць, нібы лілеі,
У душы, не кранутай марозам,
Вера ў Бога, Любоў і Надзея.

Віншаваньне ад Анёла

Я лятаю сярод аблачынак,

Я сягоньня самы шчасьлівы,

Бо зрабіў вельмі добры учынак –

Падпісаўся на “Нашу Ніву”!

Два Андрэі, Арцём і Наста !

Серж Харэўскі – знаны вандроўнік!

Няхай кожнага з вас, спадарства,

Беражэ ваш Анёл-Ахоўнік.

Уладкуюся на аблачынцы,

Пачытаю “Газэтку дзеткам”.

Усьміхнуся маленькай дзяўчынцы –

І яна чытаю “Газэтку”.

Абмяркую з гарэзай ветрам

Камэнтары, артыкулы, пошту.

Пажадаю табе, Газэта,

Быць заўсёды цікавай і гожай.

Са 100-годзьдзем цябе, “Наша Ніва”,

Толькі разам хлусьню пераможам!

Праўду, Свабоду і Справядлівасьць

Нам Сам Бог адстаяць дапаможа!

Анёл